عرفه؛ روزی که انسان بینقاب زیر خورشید حقیقت میایستد
عرفه یک جغرافیا نیست، یک حالت وجودی است. در فیزیک روح، عرفه لحظهای است که زمان خطی که ما را به گذشته و آینده پرتاب میکند، به زمان دایرهای ابدیت میرساند. هنگامی که ظهر عرفه فرامیرسد، خورشید به نقطه اوج میرسد و سایهها کوتاه میشوند. این، دقیقترین استعاره برای این روز است: هرچه سایه «منیت» تو کوتاهتر شود، نور حقیقت بیشتر به تو میتابد.
